Αισθητική της Μουσικής- Από την περιχαράκωση στον αναλφαβητισμό.

Το κείμενο αυτό έχει γραφτεί με αφορμή τη συζήτηση για την ανεξάρτητη δισκογραφία στο φεστιβάλ αναιρέσεις 2009. Όταν μετά τις εισηγήσεις των προσκεκλημένων η συζήτηση άνοιξε και προς το ακροατήριο, ακούστηκαν πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις. Οι προεκτάσεις αυτής της συζήτησης είναι πολύ μεγάλες και οι ρίζες των προβλημάτων που προσεγγίστηκαν βαθύτατες. 

του Νίκου Κ. Νικολούδια

Παρακάτω, θα γίνει μια προσωπική προσπάθεια να αναδειχθούν και να φωτιστούν σκοτεινές και μη πλευρές αυτών των προβλημάτων. Ένας καλλιτέχνης είναι σαν όλους τους άλλους ανθρώπους. Παρατηρεί την πραγματικότητα, γύρω του. Τη φύση, τον άνθρωπο, την κοινωνία, τη σχέση όλων αυτών μεταξύ τους. Αυτό που τον διαφοροποιεί από τους υπόλοιπους είναι η αυξημένη ευαισθησία του. Αυτή τον οδηγεί στην εμμονή της παρατήρησης των όσων συμβαίνουν ολόγυρά του. Τον διακρίνει η προσκόλληση στην κάθε λεπτομέρεια που τον εντυπωσιάζει. Πιθανόν να μην τον ενδιαφέρει η φύση ή η προέλευση ή ο καθορισμός της κατάστασης του αντικειμένου της παρατήρησής του, όπως ίσως θα ενδιέφερε έναν επιστήμονα. 

Σχέδιο Ιδρυτικής Διακήρυξης

Τέχνη Εν Κινήσει

Σχέδιο Ιδρυτικής Διακήρυξης

1.  Εισαγωγή

Στην εποχή που διανύουμε, η κοινωνία φαίνεται να έχει χάσει την όποια συνεκτικότητα που μπορεί να είχε τις προηγούμενες δεκαετίες και διαμόρφωνε  ένα σημαντικό πλαίσιο στο οποίο ολοκληρωνόταν συλλογικά ο άνθρωπος. Αντίθετα σήμερα κυριαρχεί ο κατακερματισμός σε χιλιάδες αδιέξοδες ατομικότητες. Τα μεγάλα όνειρα και τα πολιτικά οράματα για μια καλύτερη κοινωνία, έχουν δώσει τη θέση τους στο εγωιστικό μικροσυμφέρον και στην εφήμερη προσπάθεια επιβίωσης. Η όποια απάντηση στα θέματα που απασχολούν τον σημερινό άνθρωπο φαίνεται να προσεγγίζεται από μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας περισσότερο με λογικές της προσκόλλησης στον «ισχυρό» (συνήθως στην κρατική, τοπική ή/και εργοδοτική εξουσία).